ده فیلم برتر تاریخ سینما از نگاه "آندری تارکوفسکی"

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس

جستجوگر

یافته ها در جستجو

    امکانات وب

    برچسب ها

     

     

    خاطرات کشیش دهکده ( 1951 – روبرت برسون)

     

    نور زمستانی ( 1962 – اینگمار برگمان )

     

    نازارین ( 1959 – لوئیس بونوئل)

     

    توت فرنگی های وحشی ( 1957 - اینگمار برگمان )

     

    روشنایی های شهر ( 1931 – چارلی چاپلین)

     

    افسانه ماه پریده رنگ ( 1953 – کنجی میزوگوچی )

     

    هفت سامورایی ( 1954 – آکیرا کوروساوا )

     

    پرسونا ( 1966 - اینگمار برگمان )

     

    موشت ( 1967 – روبرت برسون )

     

    زن شنزار  ( 1964 – هیروشی تشیگاهارا )

     

     

     

    لیست فیلمهای مورد علاقه ی " تارکوفسکی " به نوعی شخصیت او را به

     

    عنوان یک هنرمند آشکارمی کند .

     

    اولین آنها این است که فیلم های انتخابی او ، به استثنای " روشنایی های

     

    شهر " هیچ کدام از سینمای صامت یا از دهه های 30 و 40 نیستند . علت

     

    آن چندان پیچیده به نظر نمی رسد ، چرا که تارکوفسکی ، 50 سال آغازین

     

    سینما را ، تنها مقدمه ای برای شروع (( فیلمسازی اصیل)) ، می دانست .

     

    هیچ فیلمی از سینمای شوروی را در لیستش قرار نداد!

     

    "تارکوفسکی " ، لیستش را نه بر اساس زیباشناسی آثار یک فیلمساز ،

     

    بلکه بر اساس مرزهای والایی که هنر فیلمساز می تواند به آن دست یابد

     

    بنا کرده است

     

    لیست او که شامل سه فیلم از " برگمان " است ، بدون شک نشان دهنده ی

     

    این است که ذائقه ی او چه به عنوان یک بیننده و چه به عنوان یک فیلمساز با

     

    سینمای برگمان بسیار نزدیک است

     

    فیلم " برسون " بر حسب اتفاق ، به عنوان فیلم نخست لیستش ، انتخاب

     

    نشده بود . " تارکوفسکی " او را منتهای درجه خلاقیت، منحصر به فرد

     

    می دانست : (( روبرت برسون برای من نمونه ای کامل از یک فیلمساز اصیل

     

    است ... او ایمانش را به قوانینی قطعی و مشخص که به عینیت هنری

     

    منجر می شود از دست نداده است . برسون تنها انسانی است که بعد از

     

    فشار بی امانی که ذات شهرت است ، خودش باقی مانده و طاقت آورده

     

    است ))

     

    حضور عجیب فیلم " روشنایی های شهر " در لیست ، نیز قابل توجیه است .

     

    آنچه برای " تارکوفسکی " در این فیلم مهم جلوه می کند ، تکنیک های ناب

     

    فیلم برداری یا اشارات فلسفی آن نبود ، بلکه ذات خودشناسی بسیط چاپلین

     

    به عنوان یک کارگردان بود : (( چاپلین ، تنها کسی است که بدون ذره ای

     

    تردید ، بخشی جدایی ناپذیر از تاریخ سینما ست . فیلم هایی که او از خود

     

    به جای گذاشته است ، هیچگاه رنگ کهنگی به خود نخواهند گرفت .

     

    حداقل چیزی که ماهیت این لیست ، آشکار می سازد ، مانیفست تارکوفسکی

     

    در دفاع از سینمای مولف است.

    نویسنده : بازدید : 4 تاريخ : چهارشنبه 28 مهر 1395 ساعت: 19:08
    اخبار و رسانه هاهنر و ادبیاترایانه و اینترنتعلم و فن آوریتجارت و اقتصاداندیشه و مذهبفوتو بلاگوبلاگ و وبلاگ نویسیفرهنگ و تاریخجامعه و سیاستورزشسرگرمی و طنزشخصیخانواده و زندگیسفر و توریسمفارسی زبان در دیگر کشورها